เทคนิคการเลี้ยงลูกในช่วงวัยต่างๆ
ตอน...พ่อแม่ต้องปล่อยมือ
ลูกจึงจะรู้จักคิด รู้จักทำด้วยตัวเอง (1)
เรื่องนี้เป็นกรณีศึกษาของคุณแม่ชาวจีนท่านหนึ่ง
ซึ่งเธอทุ่มเททุกอย่างให้กับลูก
และลูกชายของเธอก็มีไอคิวสูงกว่าเด็กอีกหลายคน
เรื่องราวน่าจะไปด้วยดี แต่มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณแม่ท่านนี้และลูกชาย
คุณแม่ท่านนี้มีลูกชายตอนที่อายุเข้าวัยกลางคน เธอรักลูกมาก ขณะที่ลูกยังแบเบาะเธอก็อ่านบทกวีให้ลูกฟัง เธออ่านหนังสือเกี่ยวกับการอบรมเด็กหลายเล่ม รู้ว่าการกระตุ้นเด็กตั้งแต่เล็กเป็นเรื่องสำคัญ พอลูกหัดพูด เธอก็พูดกับลูกทั้งภาษาจีนและอังกฤษ ลูกชายเธอฉลาดคล่องแคล่ว ตอนเรียนอนุบาล มีสถาบันจิตวิทยาแห่งหนึ่งมาทดสอบไอคิวโดยไม่เปิดเผยผล
ตอนหลังผู้อำนวยการโรงเรียนกระซิบบอกเธอว่า ลูกชายเธอไอคิวสูงที่สุดในโรงเรียน เธอเชื่อว่าเธอเป็นผู้ปกครองที่ดีที่สุด เชื่อว่าเธอได้พยายามสอนลูกอย่างเต็มที่แล้ว การสอนของเธอจะทำให้ลูกเก่งถึงขั้นอัจฉริยะ
เธอทุ่มเทให้กับการสอนลูก สอนอย่างจริงจังทุกเรื่องตั้งแต่การออกเสียงให้ชัดเจนเวลาพูด จนถึงเรื่องการจับตะเกียบ ถ้ามีอะไรที่ลูกยังทำได้ไม่ดี เธอจะรีบบอกและอธิบายว่าควรทำอย่างไร
ถ้าลูกทำผิดซ้ำ 3 ครั้ง เธอจะลงโทษด้วยการดุ ถ้าทำผิดซ้ำมากกว่า 3 ครั้ง จะตีหลังมือครั้งละที เด็กจึงถูกตีหลังมือเป็นประจำทุกวัน เพราะทำชามข้าวหก ดื่มนมไม่หมดก็ไปเล่น เห็นเพื่อนแม่ก็ไม่กล่าวคำทักทาย คำศัพท์ที่เรียนเมื่อวานจำได้ไม่ถึงครึ่ง ฯลฯ เธอบอกว่าแค่ตีหลังมือเบาๆ ไม่เจ็บหรอกเพียงแต่อยากให้ลูกจำ เธอเชื่อว่าถ้าทำอย่างนี้เด็กจะสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อยๆ
เธอใส่ใจลูกตลอดเวลาและคอยเตือนลูกเสมอ เช่น “ได้เวลาทำการบ้านแล้วนะ” “เช็ดมือไม่แห้ง ไปเช็ดใหม่” “อย่าใส่รองเท้าคู่นั้น ไม่เข้ากับเสื้อผ้า”
คนเป็นแม่ทุ่มเทถึงขนาดนี้ แต่ไม่รู้ทำไมคนเป็นลูกจึงแย่ลงเรื่อยๆ ตอนเรียนประถม 1 เขาสอบได้ที่ 3 จากอันดับต้น พอเรียนประถม 6 กลับสอบได้ที่ 3 จากอันดับท้าย ตอนนี้เขาเรียนมัธยมแล้ว ความสามารถด้านต่างๆ ก็ไม่ดี แม้แต่ภาษาอังกฤษที่เรียนตั้งแต่เล็กก็ยังทำคะแนนได้ไม่ดี ไม่เหลือร่องรอยของเด็กไอคิวสูงเลย และยังมีนิสัยเก็บกด ดื้อดึง เฉื่อยชา แม่ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองทุ่มเทสอนมากแต่ลูกกลับเป็นอย่างนี้ เธอจึงรู้สึกว่าชะตากรรมเล่นตลกกับเธอ
เธอได้ปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญว่า “ปัญหาอยู่ที่ไหน เด็กคนนี้เป็นยังไงกันแน่”
คำตอบที่ได้คือ “ปัญหาอยู่ที่แม่” มีวิธีแก้ง่ายๆ แต่เธอจะทำได้หรือ เธอคงไม่ยอมทำแน่ เพราะเธอเป็นคนไม่ยอมแพ้ ปัญหาอยู่ที่ว่าเธอควบคุมลูกอย่างเข้มงวด วิธีแก้ก็ต้องทำตรงกันข้ามคือ “ไม่ควบคุม”
“ไม่ควบคุมหรือ” เธอสงสัย
(ติดตามต่อตอนที่
2) ... “ไม่ควบคุม” เป็นการสอนอย่างมีศิลปะ
#เทคนิคการเลี้ยงลูกในช่วงวัยต่างๆ
#พัฒนาพฤติกรรมและทักษะชีวิต
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น